Pages Menu
 

Categories Menu

Posted by on sty 25, 2018 in Zdrowie |

Mafarsen

W 1934 r. Tatum i Cooper wprowadzili do leczenia kiły chlorowodorek oksyfenarsinu, znany pod handlową nazwą mafarsen. Ten 3-wartościowy związek arsenu, uważany niegdyś przez Ehrlicha i Hata za zbyt toksyczny, zdobył tak znaczne uznanie w leczeniu kiły w latach 1935—1940, że usunął na dalszy plan arsenobenzol, zwłaszcza w krajach anglosaskich. Jego główną zaletą była stosunkowo mała toksyczność oraz uzyskiwanie analogicznych co z neoarsenobenzolem wyników leczenia w znacznie krótszym czasie i przy zastosowaniu dawek 10-krotnie -niższych. Jednorazową, dobrze tolerowaną dawką leczniczą mafarsenu było 0,06 g u mężczyzn i 0,045 g u kobiet; dawkę tę można było wstrzykiwać dożylnie 2 razy tygodniowo z przerwą 3 dni; dawka ogólna mafarsenu na 1 leczenie wynosiła przeciętnie 0,9—1,1 g. Dawkowanie powyższe można uznać za klasyczne.