Pages Menu
 

Categories Menu

Posted by on sty 25, 2018 in Zdrowie |

Penicylina POB

Był to pierwszy, technicznie niezbyt doskonały preparat penicyliny o przedłużonym działaniu (Romansky i Rittman). POB była chemicznie solą wapniową bezpostaciowej penicyliny w olejowej zawiesinie z ziemnych orzeszków i pszczelego wosku. W okresie późniejszym zastąpiono penicylinę bezpostaciową benzylpenicyliną. Po domięśniowym wstrzyknięciu 0,3 min j. POB krętkostatyczny poziom antybiotyku utrzymywał się u 70% chorych w czasie 12— 24 godz. Preparat wstrzykiwano 2 razy dziennie w dawce po 0,3 min j. Ujemną stroną POB była konieczność ogrzewania jej przed wstrzyknięciem celem przeprowadzenia z stanu stałego w płynny. Późniejsze preparaty POB były zawiesiną antybiotyku w oleju, jednak słaba jego wchłanialność była nierzadko przyczyną powstawania nacieków w mięśniach. Z uwagi na zmienne wchłanianie się POB część autorów przedłużała początkowy 8-dniowy cykl leczenia tym preparatem do 15 dni, wstrzykując dziennie 0,6 min j. do ogólnej dawki 9 min j. Wyniki leczenia POB przy tym dawkowaniu były analogiczne do uzyskiwanych po zastosowaniu 2,4—4,8 min j. benzylpenicyliny w roztworze wodnym. Ze względu na liczne niedogodności związane z leczeniem POB preparat ten był często przedmiotem krytyki.